Εκδήλωση για τη μεγάλη νικηφόρα απεργία των δημοσίων υπαλλήλων του 1942.
Από την Ομοσπονδία Συλλόγων Υπαλλήλων Υπουργείου Ανάπτυξης και Φορέων του Δημοσίου Τομέα (ΟΣΕΥΠΑΝ).
Κεντρικός ομιλητής ο Γιώργος Μαργαρίτης.
Στις 14 Απρίλη 1942 ξεκίνησε η μεγάλη απεργία των δημοσίων υπαλλήλων της Ελλάδας, η πρώτη απεργία στις συνθήκες της τριπλής φασιστικής κατοχής της χώρας μαςκαι η δεύτερη στην κατεχόμενη Ευρώπη.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι διεκδικούσαν με την απεργία την επιβίωσή τους, κόντρα στους ωαζί κατακτητές και στο ντόπιο καθεστώς των συνεργατών των Γερμανών, τη δοσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου.
Αυτή η απεργία απέδειξε ότι οι εργαζόμενοι, ο λαός, όταν θελήσουν, έχουν ακαταμάχητη δύναμη τέτοια που να τα βάζουν με έναν εχθρό που θεωρούνταν πανίσχυρος.
Η απεργία ξεκίνησε από το Κεντρικό Ταχυδρομείο Αθήνας και επεκτάθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες της Αθήνας, του Πειραιά, της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης, με καθοδηγητικό όργανο στην Κεντρική Πανυπαλληλική Επιτροπή που ανήκε στο Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Ε.Ε.Α.Μ.).
Στο αποκορύφωμα της κινητοποίησης, στην απεργία συμμετείχαν περισσότεροι από 50.000 δημόσιοι υπάλληλοι, γεγονός που ανάγκασε την κατοχική κυβέρνηση να αποδεχτεί τα αιτήματα των απεργών, στις 21 του Απρίλη, για αυξήσεις μισθών, συσσιτίων, εργατικών δικαιωμάτων, αλλά και να επιστρέψουν στην δουλειά τους όλοι οι απεργοί τους οποίους απειλούσαν με απόλυση. Αυτές οι κατακτήσεις στις τότε συνθήκες βελτίωναν την επιβίωση των οικογενειών των δημοσίων υπαλλήλων και τις βάρβαρες συνθήκες εργασίας που είχαν επιβληθεί.
Η απεργία ήταν παράδειγμα και γεγονός που έδινε κουράγιο και ανάταση στους λαούς των κετεχόμενων χωριών και στην απαλευθερωτική τους πάλη. Αποτελούσε τιμή για τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό ενάντια στο ωαζί κατακτητή.
Η μεγαλειώδης αυτή απεργία δείχνει το δρόμο και την προοπτική για τις δύσκολες μάχες που έρχονται για τους εργαζόμενους.
Απέναντί μας έχουμε τις επικίνδυνες πολεμικές εξελίξεις και τη στάση της κυβέρνησης που εμπλέκει τη χώρα μας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και στους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου, σε έναν πόλεμο που δεν γίνεται για τα δικά μας συμφέροντακι υπονομεύει ακόμα περισσότερο τις ανάγκες μας.
Οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τα συνδικάτα μας, με τον οργανωμένο, συλλογικό αγώνα παλεύουμε σε καθημερινή βάση ώστε να μπει φρένο στις πολιτικές που "βλέπουν" τον εργαζόμενο λαό ως αναλώσιμο, που δεν υπολογίζουν τις ζωές μας για τα κέρδη τους!
