Κύριε ΚΥ.Μ, μας περνάτε για ζώα;
Διότι, αν αυτό πιστεύετε τότε μάλλον
υποτιμάτε το μόνο πράγμα που δεν έχετε καταφέρει ακόμη να ελέγξετε: τη μνήμη
και την κρίση των πολιτών.
Η
τραγωδία της Μαρφίν παραμένει εδώ και 16 χρόνια μια ανοιχτή πληγή για ολόκληρη
την ελληνική κοινωνία. Μια υπόθεση που σημάδεψε τη χώρα αφήνοντας πίσω της αθώα
θύματα, οικογένειες που ζητούν δικαίωση και μια κοινωνία που περιμένει
απαντήσεις. Για 16 ολόκληρα χρόνια είμαστε θεατές στο ίδιο αφήγημα: τα στοιχεία
δεν επαρκούν, οι έρευνες σκοντάφτουν κι ότι η πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης
παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
Κι
όμως, ξαφνικά μέσα σε λίγες ώρες, παρακολουθούμε μια κινητοποίηση πρωτοφανή για
τα ελληνικά δεδομένα. Πραγματοποιούνται συντονισμένες επιχειρησιακές κινήσεις από
τις αρμόδιες αρχές, δια μαγείας εμφανίζονται πρόσωπα που φέρονται να είναι οι δράστες
(με βασικό επιχείρημα το ποινικό τους παρελθόν και όχι αδιάσειστα στοιχεία) και
εξελίξεις που στρέφουν το ζήτημα σε μια εντελώς άλλη τροχιά. Εύλογα, δημιουργείται
το ερώτημα:
Γιατί
τώρα κύριε Πρωθυπουργέ;
Μήπως
γιατί ο κύριος Χρυσοχοΐδης θυμήθηκε ότι είναι Υπουργός Προστασίας του Πολίτη
και αποφάσισε να κάνει για πρώτη φορά την δουλειά του; Μήπως γιατί ο τραγικός θάνατος
της κ. Βάγιας Νέστωρα δεν ήταν αρκετός; ΄Η μήπως πρόκειται για μια απλή σύμπτωση;
Το πρόβλημα
είναι ότι εσείς και η κυβέρνησή σας έχετε κάνει τις συμπτώσεις να είναι ύποπτες.
Ακριβώς
αυτή είναι και η μεγαλύτερη αποτυχία της διακυβέρνησης σας, η σταδιακή διάβρωση
της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Όταν ο πολίτης αρχίζει να πιστεύει ότι το κράτος
παύει να λειτουργεί με σταθερούς κανόνες και αναρωτιέται αν τελικά όλα εξαρτώνται
από μια συγκυρία, τότε η ζημιά δεν είναι κομματική. Είναι δημοκρατική.
Άλλωστε
εσείς ζητήσατε την ψήφο των Ελλήνων υψώνοντας ως πολιτική σας σημαία το κράτος δικαίου,
την ισονομία και την ηθική ως αδιαπραγμάτευτες αρχές. Υποσχεθήκατε μια Ελλάδα όπου
η δικαιοσύνη δεν θα εφαρμόζεται επιλεκτικά και δεν θα εξυπηρετεί πολιτικές
σκοπιμότητες. Αυτή ήταν η προεκλογική σας δέσμευση, την οποία έχετε φροντίσει
να διαψεύσετε επανειλημμένα με τις πρακτικές σας, μεταβάλλοντας την σε
επικοινωνιακή βιτρίνα και κενό πολιτικό σύνθημα.
Αναρωτιέμαι
πραγματικά πού βρισκόταν ο κρατικός μηχανισμός όταν γυναίκες κατήγγειλαν τους
κακοποιητές τους και λίγες ημέρες αργότερα δολοφονούνταν; Πού ήταν η
αποφασιστικότητα όταν ολόκληρες γειτονιές ζητούσαν περισσότερη ασφάλεια και
έβλεπαν την εγκληματικότητα να γίνεται μέρος της καθημερινότητάς τους; Πού ήταν
η ταχύτητα όταν οι πολίτες περίμεναν επί χρόνια την απονομή δικαιοσύνης για
υποθέσεις που συγκλόνισαν το πανελλήνιο; Και τελικά, πότε θα πάψει η
αποτελεσματικότητα του κράτους να εξαρτάται από την επικαιρότητα και θα
μετατραπεί σε σταθερή θεσμική υποχρέωση απέναντι στους πολίτες;
Όταν
η δυσπιστία μετατρέπεται στο κυρίαρχο συναίσθημα που χαρακτηρίζει το κοινωνικό σύνολο
η πολιτική ισορροπία ανατρέπεται και οι πολίτες αναζητούν την λύση στο πρόσωπο κάποιου
άλλου. Σήμερα, που πλησιάζει η ώρα της λαϊκής ετυμηγορίας δεν ξέρετε τι άλλο να
κάνετε για να συσπειρώσετε τους αυθεντικούς Νεοδημοκράτες και τις Νεοδημοκράτισσες
καταλήγοντας σε σπασμωδικές κινήσεις και
πρόχειρους σχεδιασμούς που δεν πείθουν κανέναν. Φυσικά, είναι λογικό να
αντιδράτε με αυτόν τον τρόπο, αν λάβει κανείς υπόψη τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις
που έχουν πέσει σαν κεραυνός στο Μαξίμου, όπως δηλαδή και τα ποσοστά της ΝΔ του
Κυριάκου Μητσοτάκη, αναδεικνύοντας περίτρανα μια εικόνα πολιτικής φθοράς. Υπό
αυτές τις συνθήκες, οποιοσδήποτε βρισκόταν στη θέση σας πιθανότατα θα
ανησυχούσε, ειδικά τώρα που η φημολογούμενη επανεμφάνιση του πρώην Πρωθυπουργού
Αντώνη Σαμαρά, έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις στον χώρο της Δεξιάς -που μάλλον
έχετε ξεχάσει τι σημαίνει-, καθώς πράγματι είναι αξιοσημείωτο ότι ένας
πολιτικός σχηματισμός που ακόμα επίσημα δεν έχει καν συγκροτηθεί καταλαμβάνει ήδη
ποσοστά 12-15%. Στη θέση σας ομολογώ πως κι εγώ θα είχα θορυβηθεί, διότι
μπορείς να ξεγελάς κάποιους για λίγο καιρό , αλλά δεν μπορείς να ξεγελάς τον
λαό για πάντα και η κάλπη είναι εκείνη που πάντα θα στο υπενθυμίζει.
Κύριε
Μητσοτάκη η εξουσία δεν χάνει όταν την εγκαταλείπουν οι βουλευτές της. Χάνει
όταν την εγκαταλείπουν οι πολίτες και αυτό ακριβώς αρνείστε να συνειδητοποιήσετε
εσείς και οι «πράσινοι» Υπουργοί σας. Ο φόβος της πολιτικής
ήττας και η εμμονή σας να ελέγχετε τα πάντα, σας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Αντί να
κυβερνάτε για την χώρα, κυβερνάτε για τους δικούς σας: μοιράζετε θέσεις,
εκμεταλλευόσαστε κρατικές παροχές και χρήμα συντηρώντας έναν πελατειακό μηχανισμό
που εξυπηρετεί την διατήρηση της ισχύος σας με αποτέλεσμα το δημόσιο συμφέρον
να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Έτσι ξεκινά η ηθική από-νομιμοποίηση της
εξουσίας και καμία επικοινωνιακή εκστρατεία δεν είναι αρκετή για να αντιστρέψει
την πορεία των πραγμάτων.
Ωστόσο,
ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο παράδοξο, κύριε Πρόεδρε; Εσείς, που επί μήνες
καταγγέλλετε την αντιπολίτευση ότι εργαλειοποίησε την εθνική τραγωδία των
Τεμπών, σήμερα φαίνεται να υιοθετείτε παρόμοια τακτική. Επιτρέψτε μου να ρωτήσω
πώς πριν καν ολοκληρωθούν οι έρευνες σπεύσατε από το πρώτο λεπτό να μιλήσετε
για «αριστερή τρομοκρατία» αναφορικά με την εμπρηστική επίθεση στην Θεσσαλονίκη,
προδικάζοντας ουσιαστικά τα γεγονότα και επιχειρώντας να τους προσδώσετε
συγκεκριμένο πολιτικό πρόσημο, ενδίδοντας σε μια πολιτική προβοκάτσια εις βάρος
τόσο των αντιπάλων σας όσο και της κοινωνίας. Λίγες μέρες αργότερα επαναφέρετε στη δημόσια
συζήτηση την τραγωδία της Marfin ανασύροντας μια από τις πιο σκοτεινές μνήμες της χώρας,
όχι για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά για να φορέσετε ξανά την στολή του “πολιτικού
σούπερ-ήρωα”- του ηγέτη που εμφανίζεται πάντοτε την κατάλληλη στιγμή έτοιμος να
«σώσει» μια κοινωνία από τα προβλήματα που για χρόνια παρέμεναν άλυτα. Οι νεκροί
της Μαρφίν και ο πόνος των συγγενών δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα και σε καμία προεκλογική
στρατηγική, αλλά ανήκει στην ιστορική μνήμη αυτού του τόπου και στην υποχρέωση
της Πολιτείας να αποδώσει ουσιαστική δικαιοσύνη και αυτό φαίνεται πως το
ξεχνάτε.
ΦΤΑΝΕΙ
ΠΙΑ ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Δεν είμαστε ούτε ζώα ούτε ηλίθιοι όπως μας αντιμετωπίζετε.
Σας έχουμε πάρει χαμπάρι και εσάς και τα τσιράκια του επιτελικού σας κράτους
που προσπαθούν -μάταια- κάθε φορά να ανασκευάσουν την αποτυχία σε επιτυχία και
την αδράνεια σε δήθεν αποφασιστικότητα. Ο κόσμος κουράστηκε να ακούει υποσχέσεις
χωρίς αντίκρισμα, μεγάλα λόγια δίχως αποτέλεσμα και μια κυβέρνηση που θυμάται
την κοινωνία μόνο όταν αισθάνεται ότι κινδυνεύει η πολιτική της επιβίωση. Ο
ελληνικός λαός, αγαπητέ, δεν εξαγοράζεται ούτε ζητάει ελεημοσύνες της
τελευταίας στιγμής και σίγουρα δεν συγκινείται από επικοινωνιακές θηριωδίες.
Απαιτεί το αυτονόητο ένα «κράτος πυξίδα» και όχι ένα «κράτος παγίδα».
Χριστίνα Μεντέ
Φοιτήτρια του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης ΕΚΠΑ
